سال نو مبارک

در این پست، یکی از اسناد خانوادگی مان را به نمایش می گذارم؛ که در آن جد پدری من، مرحوم ملا فرج الله هاشمی، با دستخط خودشان در گوشه ی یکی از صفحات قرآن کریم، ضمن دعا و معرفی خودشان، توصیه ای را به فرزندان و اعقاب خود کرده اند؛ به شرح زیر: تاریخ تولد[ مرحوم ملا فرج الله به هجری قمری]1305 هجری قمری[1] این بنده، فرج الله ابن مرحوم محمد هاشم ابن ملاعبدالغفور. ای کسانی که از این فانی – به امر خدا – به وجود آمدید! زاد و ما زاد را بنویسید؛ که اولادان شما نام های شما را بلد باشند [ و] طلب مغفرت کنند، برای شما. یاد کنید؛ تا خیر ببینید. 28 محرم الحرام 1361 هجری قمری 25 بهمن ما

زیبایی شناسی های زبانی وادبی لهجه ی علی آبادی کنایه « دسی پناه چراغ گرفتن »[1] در زندگی سنتی و در نبود نیروی برق و وسایل نور پردازی و لامپ ها و چراغ های امروزین، مردم قدیم تاریکی شب را با چراغ های پیه سوز[2] و گرد سوز و - این اواخر - نفت سوز روشن می کردند و چراغ لاله و چراغ موشی[3] نام هایی آشنا در تاریک - روشن شب های قدیم بود. کم جان بودن شعله ی این چراغ ها و در معرض باد بودن آنها باعث می شد که با وزش اندک نسیمی شعله ی چراغ کور شود[4] . با توجه به این حساسیت و همچنین نایاب بودن سوخت این چراغ ها، مراقبت از آنها و به اصطلاح « دستی پناه چراغ گرفتن » اجتناب ناپذیر و ضر

یکی از مشغولیات و کارهای جوانان و مردان علی آباد قدیم در این فصل، رفتن به کوه و بریدن گیاه کما[1] و جاشیر گُوی[2] بوده است. در غیاب تکنولوژی و ماشین آلات متنوع امروزین، زندگی مردمان قدیم به نیروی بدنی خر و گاو بسیار وابسته بود. از شخم زدن زمین گرفته تا خرمن کوبی و حمل و نقل بار و مسافر و ... همه و همه به نیروی گاو و خر وابسته بود و این وابستگی شدید، لزوم رسیدگی و تیمارداری این حیوانات - و در راس آنها تغذیه ی این چارپایان - را اجتناب ناپذیر می کرد. گیاه کَما که به بذردهی رسیده کَما خوراک مورد علاقه ی خر و جاشیر گُوی خوراک مورد علاقه ی گاو بوده است. مردان علی آباد